Dat kan ik niet!!

Ik las onlangs een slogan van Loesje : Vroeger dacht ik dat mijn beperkingen mijn grenzen waren.
Dit triggerde mij. Als ik eerlijk ben denk ik soms ook in beperkingen. Toch wel raar omdat ik als coach mensen altijd probeer te laten denken in hun mogelijkheden.
Ik wil het volgende met je delen. Toen ik een aantal jaren geleden gevraagd werd om manager te worden van een IT gerelateerde afdeling heb ik lang moeten nadenken. Sterker nog, ik ben 3 keer gevraagd deze positie te gaan vervullen. Raar eigenlijk omdat ik op de middelbare school al riep dat ik manager wilde worden.
Wat mij tegenhield waren mijn eigen beperkende gedachten. Met stip op 1 stond mijn idee fixed dat zonder IT kennis een dergelijke afdeling niet geleid kon worden en op 2 de gedachte dat ik het niet zou kunnen.
Ik heb na een gesprek met de directeur, die heel treffend opmerkte dat hij zelf geen verstand had van verzekeringen en toch ook directeur was geworden, besloten uit mijn comfortzone te stappen en de functie te aanvaarden.

In het begin voelde dit als een veel te grote jas. Dit kon 3 dingen betekenen:
1. dikker worden en in de jas passen (niet echt aantrekkelijk)
2. de jas omruilen voor een passend exemplaar
3. een manier vinden om hiermee om te gaan.

Ik koos voor nummer 3 en vond die ook. Hoe heb ik dat gedaan?
Het is begonnen met niet meer te kijken naar wat ik niet wist maar naar welke bijdrage ik kon leveren aan de afdeling en daarmee de medewerkers. Ik heb gekeken naar mijn mogelijkheden en mijn eigen kwaliteiten. Toen ik dat eenmaal door had ging er een wereld voor mij open. De medewerkers gebruikten mij als sparringpartner. Je kent het gezegde wel : een gek kan meer vragen dan 10 wijzen kunnen antwoorden. Nou, ik was die ene gek. En wat leuk was om te merken was dat de medewerkers steeds vaker aangaven dit erg prettig te vinden. Ze werden gestimuleerd op een andere manier te denken.
Was ik in mijn beperkende gedachten blijven hangen dan was mijn grens al bereikt. Ik heb niet alleen mijn grens verlegd maar ben ook uit mijn comfortzone gestapt. Ook nu zijn er steeds momenten dat ik mijzelf moet uitrekken om de grens weer een stukje verder te leggen. Maar ik doe het wel!

Hoe zit dat met jou?

Comments (1)

  1. Dag Lauren,
    Vroeger wilde ik altijd met jongeren werken. Maar ik vond mezelf te jong om dat te kunnen. Ik heb een paar jaar gewacht, en toen ben ik inderdaad met jongeren gaan werken. Ik heb later mijn focus verlegd en ben gaan werken met mensen met hersenletsel. Ik was, toen ik bij deze organisatie startte, bezig met de studie MWD. Toen ik klaar was met de studie, heb ik nog even gewacht met een andere functie zoeken, en heb eerst mijn functie in de breedte beter eigen gemaakt, en toen durfde ik de stap te zetten naar een meer coördinerende functie. Nu ben ik 2,5 aar werkzaam in deze functie, en ook al vind ik het een enorm leuke functie, ik ben nu gedwongen om verder te kijken naar wat ik eigenlijk nog verder zou willen, gezien de komende veranderingen in de zorg.
    Het coachende gedeelte van mijn functie vind ik het leukst. Ik denk er dan ook over om de opleiding tot coach te gaan volgen. Maar, je voelt hem al, ik denk bij mezelf: Zou ik dat wel kunnen? Want als ik over een paar jaar kijk, zou ik graag zelfstandig ondernemen zijn in dit beroep. Maar ik denk: Kan ik dat wel? (Haha)
    Ik geloof niet in toeval, ik kom juist nu, hier en op dit punt op jouw blog uit. Het geeft mij een enorme boost te lezen dat iemand die toch al zelfstandig aan de slag is, ook gewoon soms twijfelt. Bedankt! đŸ™‚

Leave a Comment